Archivo de la etiqueta: corpo

Combray

por Begoña Díez Sanz

Leveime ós beizos unha cullerada de té no que [ ]

Que extensión lle podo pór
ó amor na súa expresión máis carnal,
á beleza dos mapas de bits sobre o meu lombo
arqueada sobre o bucolismo do teu clímax máis sonoro.

Cada baldosa da túa cociña
tiña algo de ilusorio
[fantasía arquitectónica de corpos espidos enriba da mesa]

todo era sumerxible dende a óptica da escuma
fíxenme explícita en corpo e implícita en funcións
con toda esa cosmogonía coa que me penetrabas:
sen ás, nin escudos, nin mazás (…)
e aínda así, fomos arquetipos.

Se Proust nos vise foder
sería a túa lingua a que tivese perdurado
coma paradigma da memoria.

Un pracer delicioso invadiume, illoume, sen noción do que o orixinaba [ ]

Begoña Díez Sanz (Universidade de Santiago de Compostela) é Licenciada en Filoloxía Hispánica con un mestrado en Estudios Teóricos e Comparados da Literatura e da Cultura e outro en Ensino do Español como Lingua Estranxeira. Desde 2011 participa en diversos congresos internacionais relacionados coa literatura e a teoría literaria. É autora de varios artigos sobre microrrelato e teatro breve, e do poemario Camarada: Eu só quería facer algo bonito, publicado por Follas Novas Edicións en 2014. | Camarada: Eu só quería facer algo bonito en Facebook

Anuncios

Deja un comentario

Archivado bajo H3, Poesía

Poema

por Jacobo Llamas

A friaxe incinerante do río
flue intimamente
a través de ti e de min
durante as consacratio.
Nada o mar,
non é posible armar a paz,
os cónclave non cauterizan as feridas,

os mortos xerminan aos meus pés.

Non comprenden,
non se trata de aniquilar,
senón de refundar,
de que non haxa máis cadáveres,
porque a súa incomprensión
non se combate con máis tropas,
porque os poboados máis desprotexidos
tamén se saben defender.
Mañá agarda unha nova viaxe
e ninguén saberá de onde virei dando pasos
para recrutar máis guerreiros.
Cando remate o día
a terra entre nós será a mesma,
ou máis árida,
a escuridade
non me deixará máis preto dos teus brazos.

No pasado eu ulía a ti
e todos os perfumes
agromaban sobre os areais.
Aquelas noites durmía abrazando pingas do teu corpo,
buscaba consolo nos rétores,
porque o teu lugar
aínda podería ser o meu lugar
e os sentidos das miñas concas non estaban tan ocos.
Logo fomos afastando as dedas,
deixando de apalparnos
dende os orificios máis profundos,
e xa non foi preciso decidir o nome de máis fillos
nin dirimir nada con palabras.
Aprendín a non preguntar polas derrotas,
polo que non se debatía no senado,
polos verdugos,

polos corpos que cambiaban de cor baixo o mar.

Neste intre camiño co bafo ferido
e non son máis ca carne,
albisco rostros coñecidos,
mergullados,
que non me recoñecen:
o seu sangue corre polas fontes,
polos mananciais,
limpa as nosas mans:

—Que sinten os que son como eles?

E nós, pai,

qué sentimos nós?

Jacobo Llamas (Lugo, 1980). Declárase romano e culpable. Entre os seus deméritos menores cóntanse o de seren case doutor en filoloxía, e licenciado en xornalismo e filoloxía; entre os maiores, o de considerárense traidor, pero honesto. Os seus versos están espallados en obras como Terragrafías (2009), nas revistas Xistral (2013), Dorna (2010-2011) e Evohé (2004); en arquivos OpenOffice (1998-2014) e nove libretas (1996-actualidade).

Segue convencido de que nunca será poeta e, como tantos, anda á procura de traballo.

Deja un comentario

Archivado bajo H3, Poesía